Samosąd- The life escape - true or false

Ikony kina 

„Czas zabijania” — opowieść o świecie, który nie chce widzieć bólu

(narrator wszechwiedzący, realizm, ton epicki i krytyczny)

W miasteczku, gdzie kurz unosi się wolniej niż sprawiedliwość, a słońce wypala w ziemi ślady nierówności, pewne historie zaczynają się nie od czynu, lecz od milczenia. Milczenia, które otacza tych, którzy nie mają głosu.

Tonia jest dzieckiem, ale w oczach świata nie ma prawa do dzieciństwa. Jej rodzina — czarna, biedna, stojąca na samym dole społecznej drabiny — istnieje tylko na marginesie, tam, gdzie prawo działa wolniej, a współczucie rzadziej zapuszcza korzenie. Kiedy zostaje skrzywdzona, nikt nie pyta o jej ból. Zamiast tego pojawia się zdanie, które w tej części Ameryki wypowiada się z niepokojącą łatwością: „Sama się prosiła.”

To zdanie nie jest opinią. To jest wyrok — wydany nie na sprawców, lecz na ofiarę. Wyrok, który mówi: Twoje cierpienie nie ma znaczenia, bo ty nie masz znaczenia.

Ojciec Tonii wie, że w takim świecie nie ma miejsca na nadzieję. Wie, że prawo, które powinno chronić, jest ślepe na tych, którzy nie mają pieniędzy, wpływów ani białej skóry. Wie też, że jeśli nie zrobi nic, jego córka zostanie zapomniana szybciej, niż wyschną jej łzy.

A jednak to nie gniew popycha go do działania. To miłość — ta najprostsza, najczystsza, która nie pyta o konsekwencje. Miłość, która nie mieści się w paragrafach.

W tym samym czasie młody adwokat, Jake Brigance, wchodzi w sprawę, która od początku jest skazana na porażkę. Nie dlatego, że brakuje mu umiejętności, lecz dlatego, że system, w którym pracuje, został zbudowany tak, by nie słuchać takich jak Tonia. Kiedy Jake decyduje się stanąć po stronie rodziny, staje się celem. Spalony dom, groźby, próby zniszczenia jego małżeństwa — wszystko to jest ceną za to, że odważył się zobaczyć to, czego inni nie chcą widzieć.

A jednak idzie dalej. Nie dlatego, że wierzy w zwycięstwo. Idzie, bo wie, że jeśli on się cofnie, nikt inny nie zrobi kroku naprzód.

„Czas zabijania” nie jest filmem o zemście. To film o świecie, który musi zostać zmuszony do spojrzenia w lustro. O bólu, który nie ma rzecznika. O sprawiedliwości, która przychodzi za późno, ale wciąż jest potrzebna.

To opowieść o tym, że czasem jedyną drogą do prawdy jest droga przez ogień. Jak sądzicie? Jak mądrze opowiadać sie za prawdą w cywilizowanym świecie- czy to możłiwe.