Gorączka złota ( The Gold Rush) 1925

 Charlie Chaplin nazwał "Gorączkę złota" "filmem , dzięki któremu chcę być zapamiętany" i obraz ten słusznie uchodzi za kwintesencję jego twórczości. Powstał po bardziej  poważnym filmie artysty, Paryżance  ( A Woman of Paris  1923) w której Chaplin nie występował. Widzowie nie docenili filmu, a reżyser postanowił zmienić taktykę. "Gorączką złota" i opierając się na ponurej tematyce, zrealizować epicką komedię. Obraz zainspirowała katastrofalna wyprawa Donnera; biorąca w neij udział grupa poszukiwaczy złota utknęła w górach i zostałą pozostawiona sama sobie. W swojej autobiografii Chaplin z zaciekawieniem odnotowuje :"Ze stu sześćdziesięciu pionierów ocalało jedynie osiemnastu,  z których większość konała z głodu i zimna. ,Jedni dopuścili się kanibalizmu , zjadając swoich umarłych , inni przypiekali swoje mokasyny, aby oszukać głód"

Chaplin gra niewydarzonego poszukiwacza, który wraz z zarośniętym WIelkim Jimem Mackeyem  (mack Swain) zostaje  zmuszony do pozostawania w chatce na pustkowiu . W słynnej sekwencji tramp serwuje na kolację włąsny but. Szczególnego blasku przydaje tej scenie ceremonialność, z jaką Chaplin szykuje do spożycia but i skubie sznurowadła , niczym nitki spaghetti. Równie błyskotliwe jest niesamowite ujęcie, w której chatka kołysze się nad przepaścią . Fabuła tej części ma charakter schematyczny - bandyta Czarny Larsen ulatnia się ze złotem Wielkiego Jima. Druga połowa filmu rozgrywa się w mieście na rubieżach cywilizacji i relacjonuje chaotyczne zaloty Chaplina do tancerki ( Georgia Hale) 
Mocnymi stronami filmu są elementy scenografii  oraz imponujący rozmach wizualnej wyobraźni Chaplina. 
realizacja "Gorączki złota" trwała czternaście miesięcy i kosztowała małą fortunę, lecz film okazał się jedną z najefektywniejszch maszynek do zarabiania pieniędzy w latach 20 XX wieku .